اشک های گاهگاه من...،

تکه های لبخند یک روانی اند

سقوط می کنند... پخش زمین می شوند... بالا می روند...
تا رد هستی مبهم تو را ازنگاهم بزدایند،
نه تو، که همه ی تو های دنیا را...

گم نوشت: او سایه ای است در سیاهی که به آرامی نفس می کشد!

 فقط امروز!