چه تلخم امشب

چه شومِ حرفام

چه دردِ بغضم

چه سردِ اشکام 

ساکن سرزمین اندوه  

آواره ی کوچه های بی خاطره  

رهگذرِ شومی رانده شده  

 انتظار مرگی بی تپش! 

کجاست آن واژه های ناب

کجایم من؟ ، کلماتم جنس مرداب

کجاست آن دست نوازشگر

کجایی؟ ای سکوت ویرانگر 

پر از زخم خنجر

پر از مرگم آخر

پر از زهر ساعت

پر از طعم نفرت

...

...

ناتمام!

گم نوشت:

زخم هایم گله دارند...که چه دیر به انتها رسیدم...

پایان که می شود...کلمه ها چه بیرحمانه هجوم می آورند...

سقوط می کند آن همه سکوت

ابری می شود باور احساس

راهی به سوی هزارتوی چشمانت باز می شود

آسمان که نه، ستاره هایش نقشه ی راه می شود

مقدس ترین یاد، توشه ی راه

استوار ترین تپش ملودی قدم هایم

دیگر میدانم سکوت را کجا فریاد بزنم،

رهایی را کجا بیابم...

شانه هایم لرزان از غم است

انگار میداند که برای با تو بودن فرصتی نیست

هق هق گریه هایم را هیچگاه نشنیدی

یک تکه از اُپرای رنگ و رو رفته ی قدیمی

آرام ترین هارمونی ها همچو باران خاطره می شود

نمی دانم ترانه ی سکوت را شنیده ای یا نه؟ .

 ...

بگذار... شب و ستاره هایش

تنهایی و غمهایش

باران و طراوتش

احساس وباورش

شادی و خنده هایش

گل و لطافتش

وهرآنچه به چشم تو زیباست

سکوت را معنا کند!

گم نوشت:

R.A

                         نمیدونم... 

مرگ مرا که ترانه کنی

یک به یک واژه های مطرود را که

از زیر خاک بیرون آوری

و با برگ های پاییزی

تکه ای از زمان را رنگ امیزی کنی

و در این مجال 

فاصله هارا که سطر به سطر بپیمایی

برسی به شاه بیت ترانه                               

و مغموم پایان واژه ها،

برای زنده ماندن این ترانه

ذره ذره ی وجودت را کلمه میکنی

تا مرگ، آغاز پایان ها نباشد

تا متولد ماه مهر ...

سایه وارترین کلمه ها را  

به رخ آفتاب نکشد! 

به دنبال کدامین واژه سرگردانی 

که مرگ مرا خوش قافیه کنی؟ 

عقربه ها را با کلمه هایت  

یکی یکی پس زدی!

مرگ نیز برای تو ترانه ای خواند!  

گم نوشت: 

 به کدامین غبار ها نشانیه جادوی منتهی به تو را دهم...؟ 

R.A