توی تقویم زندگیم

امروز بنام رهایی

رهایی آن باز شکاری

رهایی برگ های در زنجیر

رهایی تو از این سالهای بی تقصیر

و دلم بخواد بهت التماس کنم که از پیشم نری...

گم نوشت:

 برای سبزماندن، با شاخه ماندن، دیگر فرصتی نیست

راستی...تولدم خیلی نزدیکه، نزدیک تر ازفاصله هامون

تو دور دور شدی، دیگه اثری از من توی تقویم دیواریت نیست

دیگه حتی اون دیوار هم نیست...

تمام شدن مثه آغاز این پاییز، مثه تمام شدن من و شروع تازه ی تو

نقطه

هم جناس دارن و هم هردوشون با اومدن اولین خورشید آب میشن...

یکیشون با خورشید سنگی که حرارت داره و اون یکی با یه خورشید...

یه خورشید به رنگ خواب... خوابی در پی فانوس.

حرف هایی برای نگفتن، خواب هایی برای چشم گذاشتن،

نوبت منه تا پیدات کنم .

همیشه دلم میخواست بدونم اگه روبروت بودم

"موقعِ سکوتِ این سه نقطه" قیافت چطوری میشه...

گریه نکن ای همیشه خوب،

ستاره های کاغذی رو ترانه کن... آواز کن...اوج بگیر...پرواز کن

... ...

همه چیز، همه چیز را کاملا مرور کردم و باز هم نفهمیدم که چرا و باز فکر کردم

که چرا دوستت دارم و دلتنگی ام بیشتر شد ، برای هزارمین بار حالم از اتاق های خانه به هم خورد و چراغ اتاقم را خاموش کردم ، سرم را گذاشتم روی میز و گریه کردم و گریه کردم و گریه... و فهمیدم که حالم از ضربه های ِ این قلب لعنتی به هم می خورد...

آخر صندلی ها بدترین جا برای یک خواب راحت هستند.

فرض کن یه arpeggio ساده، آروم...با ولوم کم،

فضای آهنگ خالی ِ خالی،

بعدش با یه صدای خسته، گرفته و خش دار،

انگار که یه ماه فقط داد زده باشه از ناراحتی و غم،

تاشاید وقتش که رسید...مثه همون تصویرکهنه ... از فرط تکرار کم رنگ بشی و بپوسی .

غروب جمعه...،آفتاب از لابه لای کرکره ها روی دیوار طرح ساده ی دلتنگی انداخته،

خطوط موازی ِنرسیدن... ...

فضا بوی ترانه میده! یه کاغذ یه خودکار سیاه ...

بیست و دو بیت ،تمام شد...ترانه ی امروزم شبیه هیچ کدام از آن ترانه های بیداری نیست، نمیدانم دوست آهنگ سازم هنوز هم ترانه های مرا سکوت میکند یا نه؟

یادت هست گفته بودی برام ترانه میگی!؟ میدونم یادت هست، من هنوز هم منتظرم،نگران نباش، انتظار تلخی نیست... وقتی تو ترانه سرا باشی...

پنجره ی بزرگِ اتاقِ بی ساعتم دیگه تاریک شده،

"قهوه‌ای می‌خوام که توی فنجون نقش مرگ بندازه . آخه می‌دونی. سرنوشتی که آخرش مرگ نباشد اعتبار ندارد" مثه دوست داشتن های تو که میدانم از روی عادت است

... ...

سرم رو زیر شیر آب سرد می گیرم و چکه کنان، راه می افتم به طرف اتاق،

همه ی خاطره ها و اون دیالوگ های ماندگار شبهامون رو برمیدارم و

یه گوشه ی سرد میشینم، دستهام یخ کرده...هوای نبودنت خیلی سنگین شده...

جریان خون و توی رگ هام حس میکنم...،

من و از یاد بردی ،آخه این سه نقطه ها دیگه عطر تورو نمیدن ،

شایدم هیچ وقت یادی نبوده و تنها عادت بوده.

پاییز اینجا، غروب که می شه، کلاغا همه دیوونه می شن.

بعد دل گندمزارا می لرزه. کلاغا دیوونه که می شن،

شیرجه می رن تو دل مترسک. اینجا، غروب که می شه،

مترسک شروع می کنه به قهقهه زدن.

بعد بارون می گیره.

اینجا همیشه غروباش سرده، حتی اگه وسط تابستون باشی.

گم نوشت: قابِ رو دیوار اتاقم، کاغذ سفید، وسطش سه تا نقطه.